Bloggers, Meggie Ammerlaan, Overig

Kijkje in een ‘terugval’

Moe, niets meer kunnen, wachten op verbetering.
Wat is een terugval? Ik neem je mee naar de praktijk van een moeder met ME/CVS.

Een ‘terugval’?

In mijn blog Moe(der)gevoel vertel ik over mijn diagnose ME/CVS. Vaak spreek ik met mensen over het hebben van een terugval of ME aanval. Maar wat houdt dat nu precies in? In deze blog neem ik je mee naar zo’n moment een aantal maanden terug!

Achterstand

Al een tijdje heb ik een ‘achterstand’ in mijn energieniveau (die toch al niet om over naar huis te schrijven is…). Dit is ontstaan sinds mijn zoon een nacht flink ziek is geweest en ik die nacht niet heb kunnen slapen. Zo’n niet geslapen nacht kan ik eigenlijk niet zomaar inhalen. Tot op heden voelde ik wel dat ik achter de feiten aan liep maar een echte terugval bleef uit. Tot nu… al een paar dagen voel ik het rommelen in mijn lijf, vooral aan mijn keel en mijn huid merk ik dat er iets niet goed gaat. Voor mij start een echte terugval met keelpijn, die eigenlijk niet weg wilt gaan maar ook niet uitmondt in een keelontsteking of onwijze verkoudheid. Het is eigenlijk mijn lichamelijke alarmsysteem.

Foute boel

Het is donderdagavond en ik zit samen met mijn man voor de tv. Ik ben van plan op tijd naar bed te gaan (lees: rond acht uur / half negen) in de hoop dat het me goed zal doen. Opeens van het ene op het andere moment voel ik het: mijn lijf gaat zeer doen, ik krijg een terugval. Klinkt gek, maar het kan echt in een uur omslaan. Bij een terugval krijg ik pijn aan mijn lijf (soort gevoel van griep, maar dan met echte fysieke pijn), mijn huid wordt overgevoelig en ik heb geen kracht in mijn lijf en vooral handen. Ik ga gelijk naar bed en hoop dat ik nog op tijd ben, dat ik blijf hangen op dit punt van mijn terugval, en probeer te slapen.

Helaas…

Ik word wakker op vrijdagochtend en weet direct dat het foute boel is. Mijn keel is naar de haaien en mijn lijf voelt alsof ik niet meer kan opstaan. Het enige wat in dit soort situaties werkt, is simpelweg stil blijven liggen en in een soort wakker/slaap toestand zijn en wachten tot het voorbij gaat. Maar… ik heb een kind… en mijn man moet naar zijn werk. Ik hijs mezelf uit bed en strompel naar de keuken om de eerste fles te maken. Ik haal mijn kleine man uit bed en probeer ontspannen en vrolijk te zijn. Hem uit bed halen, verschonen en de fles geven zijn zeer intensieve handelingen die bijna niet gaan. Het feit dat je simpelweg geen keuze hebt maakt dat je het doet.

Mijn kleine man speelt nog even in bed en ik ga me douchen en aankleden. Normaal mijn favoriete ding van de dag, bij een terugval de vervelendste. Het water doet zeer op mijn huid, evenals het afdrogen, haren borstelen en aankleden. En het is onwijs intensief.

Wachten

Vandaag gaat mijn mannetje een ochtend naar de opvang. Normaal haal en breng ik hem lopend, maar dat is voor vandaag geen optie. Eerst zet ik alle spullen die mee moeten in de auto, inclusief de Maxi cosi. Hem daarin naar de auto tillen is teveel, dus doe ik het in delen. Als laatste zet ik mijn zoontje in de auto en rijd ik naar de opvang. Het is letterlijk om de hoek, maar het rijden is fysiek allesbehalve comfortabel. Als ik hem heb weggebracht en weer thuis ben doe ik urenlang maar 1 ding: op de bank liggen. Ik twijfel om te bellen of mijn zoontje een hele dag op de opvang kan blijven,

page1image1678736 page1image1678944 page1image1679152 page1image1679360 page1image1679568 page1image1679776

maar ik vind het ook fijn als hij bij me is, dus ik besluit hem toch te halen. Het hele ritueel van de ochtend herhaald zich in omgekeerde volgorde en we komen thuis.

Even eruit

Eerder had ik beloofd aan een buurvrouw om mijn zoontje even aan haar te laten zien. Het is prachtig weer en ik besluit toch te gaan. Daarheen lopen, uitleggen dat het niet gaat, gek genoeg vind ik dat allemaal zo ingewikkeld (en kost het net zoveel energie) dat ik liever gewoon ga. We zitten samen even op een bankje in de zon en het is goed.

Thuis gaat mijn kleine man naar bed en ik nestel mij weer op de bank. Zo rommelen we de dag door, tot mijn man thuiskomt. Hij neemt vanaf dat moment alle zorg op zich, zowel voor mij als onze zoon. Ik ga weer op tijd naar bed in de hoop dat het morgen beter is.

Herstellen

Als ik de volgende ochtend wakker word voel ik dat het niet erger is geworden, maar mijn plannen voor vandaag kan ik wel vergeten. Alles gaat op een slakkentempo, en gaandeweg de dag wordt mijn lijf al beter. Gelukkig is mijn man thuis en zorgt hij voor mijn zoontje en mij.

Als ik ook die avond op tijd naar bed ga voel ik op zondag dat mijn lijf qua pijn en kracht weer op haar oude niveau is. Alleen de vermoeidheid is intens. Een terugval is alsof ik de marathon heb gelopen. Ik weet dat ik zomaar een week nodig kan hebben om op mijn oude vermoeidheidsniveau terug te zijn. Maar het feit dat mijn lijf weer beter aanvoelt is al een grote winst!

Geluk

Ik heb enorm geluk gehad dat ik in een paar dagen dit keer het tij heb kunnen keren. Soms duurt dit meerdere weken. Maar het niet goed kunnen zorgen voor mijn kind vind ik ontzettend lastig en confronterend. Op dat soort momenten worden al mijn angsten die ik van tevoren had bevestigd. Toch heb ik ook weer mogen ervaren dat ik eruit gekomen ben, ik vol liefde van mijn zoon heb genoten en heb ik vooral geleerd dat ik nog meer balans moet zoeken en beter voor mezelf moet zorgen. Maar ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan…

Tagged , , , , , ,

About Marielle

Ik werk nu alweer 2.5 jaar bij Relaxed Opvoeden. Een super leuk en jong bedrijf die volledig in de groei zit naar zoveel meer en met fantastische leuke mensen samenwerkt. Ik werk voornamelijk op kantoor, werk de mailboxen bij, mail mensen aan , schrijf blogs, regel interviews en werk online op de website en Facebookpagina.
View all posts by Marielle →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *