Product -recensies

Welkom in je nieuwe gezin, Furby

Welkom in je nieuwe gezin, Furby

De Furby is terug in vernieuwde vorm en met vernieuwde oogjes. Relaxed Opvoeden besloot de nieuwste generatie van dit gemechaniseerde diertje te vergelijken met zijn oudere broertje, natuurlijk ook om te kijken of het wezentje een geschikte kameraad is voor kinderen. We vonden een ‘oud’ exemplaar en stortten ons op de opvoeding. En wat leuker dan onze avonturen op Relaxed Opvoeden?

We zijn pleegouders geworden. Van een heuse Furby! Niet van zo’n nieuwe, met van die digitale oogjes, maar van een ‘oudje.’ Als pleegouder mogen we het wezentje in ons gezinnetje opnemen en opvoeden. Dat betekent: aaien, ertegen praten, voeden en de Furby in slaap proberen te krijgen. Dat laatste blijkt al vlug een uitdaging, maar daarover later meer.

Want hoe wek je het ding tot leven? Onze kleine gezinsuitbreiding wordt zonder handleiding geleverd, maar het paneeltje onderaan de Furby doet ons vermoeden dat de belangrijkste voedselbron van deze gemechaniseerde metgezel batterijen zijn. Dus we voeren onze nieuwe vriend met twee AA-batterijen en… Niets.

 

Hongerige Furby

Da’s een beetje een tegenvaller: vallen we als pleegouder nu al door de mand? Enig gepeins en gestuntel later wordt ons duidelijk wat we verkeerd doen: ondervoeding. Nadat we nog eens twee batterijen in onze Furby steken, komt deze tot leven.

Het is meteen een gekwetter en gekakel van jewelste en blijkbaar spreken Furbies hun eigen taal, want wij worden er niet echt wijs uit. Wel vangen we af en toe een Engels woordje op. We hebben dus blijkbaar een buitenlandse Furby geadopteerd. Maar we houden daarom niet minder van onze wollige vriend. Vol goede moed proberen we contact te leggen met ons nieuwe maatje. We stellen ons voor, gaan voor het beestje staan en aaien hem. Voor een kind zal het meteen een feest zijn als je Furby activeert: wat leuker dan een zingend en pratend huisdiertje? Bovendien is Furby zo ontworpen dat hij een hoog knuffelgehalte heeft en daarmee vervult hij al vlug – tenminste enigszins – het gat van de huisdierwens.

In de eerste plaats lijkt de Furby niet direct op ons te reageren, totdat ik in een wat enthousiaste bui vlak voor Furby ga staan. Blijkbaar ziet de sensor tussen zijn oogjes in mij toch, want ik maak hem bang, zo laat Furby mij weten. Ietwat ontdaan deins ik achteruit: ik wil mijn pleegkind natuurlijk geen schrik aanjagen.

Furby babbelt er flink op lost

Gevoelige plekjes

We geven de moed echter niet op en blijven vriendelijk met het beestje praten en het aaien. Gaandeweg leren we de gevoelige plekjes van de Furby. Zo vindt hij een kriebel over de buik erg fijn en ook een aai over zijn rug kan hij waarderen. Een beetje heen en weer wiegen is ook prettig, maar dat moet niet te wild gebeuren, want ook dat maakt Furby bang. Tja, welk kind vindt zoiets niet leuk? Knuffelen met een diertje dat daarop reageert. Zo leer je als ouder meteen of je kind een ouderinstinct heeft, of dat het vooral leuk is om Furby te treiteren.

Maar onze aanwinst reageert niet op wat we tegen hem zeggen, op hoeveel manieren en in hoeveel talen we het ook proberen. En dat zal een kind ook afschrikken: het is al lastig genoeg dat deze Furby blijkbaar een Engelse tongval heeft, maar als een reactie helemaal uitblijft, zal de lol er vlug af zijn.

We wagen ons op het internet, waar we toch een handleiding weten te bemachtigen. Wat we vermoedden, wordt bevestigd: Furby spreekt zijn eigen taal en moet ook in zijn eigen taal toegesproken worden. Wie dus dacht dat ons pleegkind zich wel aan zijn nieuwe gezinssituatie aan zou passen komt bedrogen uit: wij moeten als pleegouders maar naar de pijpen van onze Furby dansen. Hoewel wij dit vooral als lastig ervaren, zal dit voor veel kinderen juist als iets leuks worden ervaren: je eigen geheimtaal met je Furby!

Bij ons echter heerst er enige teleurstelling. Maar ja, ons ouderlijk instinct draait al op volle toeren, dus deze pedagogische paradox nemen we maar op de koop toe en we storten ons op de bijzondere taal der Furbies. Ook leren we dat we onze Furby bij het voor de eerste keer inschakelen blijkbaar een naam hadden kunnen geven: oeps!

 

Tweede kans?

We beginnen nu toch serieus aan onze pleegouderlijke kwaliteiten te twijfelen, maar er is hoop: voor Furby-ouders is er een tweede kans. Het mechanische mormeltje is namelijk te resetten… ‘Als ik mijn leven anders kon doen’, hoor je mensen wel eens zeggen. Wij zitten nu met een soortgelijke mogelijkheid: we kunnen onze eerste opvoedstappen met Furby overdoen en dan echt goede pleegouders voor hem zijn. Maar ja, mag je je kind wel op die manier hersenspoelen?

We besluiten er enkele dagen over na te denken en onze rekel in de eerste instantie maar eens te voeren – we hebben in de handleiding gelezen dat dit enkele keren per dag moet – en te laten slapen. Dat eerste is zo gebeurd: een vingertje in de mond van ons mechanisch vriendje en hij smult erop los. De leuke manier waarop hij aangeeft dat hij het lekker vindt, zal de meeste kinderen ertoe aanzetten om Furby regelmatig te voeren. Furby geeft echter tot nu toe nog niet aan ons aan dat hij honger heeft. Jammer, want dat zou een kind juist verantwoordelijkheidsgevoel kunnen geven. Maar goed, het voeren vormt dus geen probleem. Maar dan is het bedtijd…

Drie aaien over de rug moet voldoende zijn om Furby in slaap te doen vallen; klinkt simpel genoeg. We aaien ons manneke en hij maakt een snurkgeluid. Dat lijkt er al aardig op! We aaien hem een tweede maal en hij doet hetzelfde. Mooi zo! Dan volgt de derde aai en wederom maakt Furby een snurkgeluid… Om vervolgens vrolijk wakker te blijven en weer verder te gaan met praten en zingen in zijn eigen taaltje. Wel potverdorie! Nog maar eens proberen: een keer aaien, nog een keer aaien, een derde keer aaien… En weer niks! Maar we geven niet op en rond poging 8 lijken we dan toch succes te hebben: Furby sluit zijn ogen en valt in slaap. We vermoeden dat we hierbij beduidend meer geduld hebben getoond dan menig kind zou doen. Gelukkig is er een alternatief. Nee, niet de batterijen uit Furby halen, maar hem gewoon met rust laten. Want wanneer Furby lang genoeg geen aandacht krijgt, valt hij ook in slaap.

Voor ons zit deze eerste dag als pleegouder er in ieder geval op; morgen weer een dag. Slaap lekker, Furby!

Tagged , , , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *