Bloggers, Mirella Lapré – de Graaf, Tips

Kinderen en angsten

Kinderen en angsten

Mijn jongste is een grote, stoere jongen van 10 jaar in groep 7. Groot, is vooral een uiting van zijn lengte. Met zijn ruim 1.50 meter is hij één van de langste uit zijn klas. Stoer, is vooral een uiting van zijn gedrag bij vriendjes en vriendinnetjes. Hij heeft er veel van en zijn stoere imago is hem heilig. Maar ik ken hem als mijn kleine lieverd met al zijn onzekerheden en zijn vele angsten. Ik had eigenlijk gedacht, en die ervaring heb ik ook met zijn oudere broer, dat hij rond deze leeftijd veel van zijn angsten zou hebben overwonnen. Maar het zijn hele kleine ontwikkelstapjes, die hij maakt. In de vakanties maakt hij de grootste stappen. Dat hebben we afgelopen zomer ook weer ontdekt. Ik kijk er naar uit, wat het komende jaar gaat brengen. Voor hem hoop ik, dat zijn ‘eigenheid’ snel groeit. Angsten halen niet het beste van hem naar boven en dat is zo zonde. Vooral met in het vooruitzicht de pubertijd, die gevoelsmatig voor de deur staat, en een nieuwe instabiele fase zal gaan inluiden.

Angsten zijn heel gewoon

Het hebben van angsten hoort bij kinderen. In de leeftijd van schoolgaande kinderen, komen angsten veelvuldig voor. Het voorbeeld van mijn zoon is, dat hij faalangstig is. Hij is bang om iets niet goed te doen, bang om sommen als enige in de klas niet te snappen, bang om mee te doen met het schoolbasketbaltoernooi omdat hij de sport niet kent (en hij denkt het dan niet te kunnen). Dan is er bij hem de sociale angst. Dus de angst om niet leuk (of raar) te worden gevonden door andere kinderen. Ook is hij heel snel onder de indruk en geïntimideerd door andere kinderen en hiermee heel sfeergevoelig voordat hij zich op zijn gemak voelt bij anderen. De angsten voor echte-, rot- gebeurtenissen zoals een ongeluk of overlijden komen steeds vaker voor bij hem. In drie jaar tijd zijn de oma en opa van mijn lieverd achter elkaar overleden. Dat heeft een impact en geeft inzicht in de eigen situatie. Maar ook angsten voor natuurrampen als tsunami’s en aardbevingen steken, na teveel films kijken, regelmatig de kop op. En last but not least heeft hij enorme angsten voor ‘leuke’ dingen, zoals attracties (kermissen en pretparken), klim uitjes en dan vooral gericht op de enge hoogten of dat soort dingen. Feitelijk lees ik dus, dat angsten erbij horen. Toch vind ik de hoeveelheid en de intensiteit van de angsten bij mijn 10-jarige  soms een beetje zorgelijk worden. Maar wat doe ik eraan?

Tips omgaan met angsten

Als ik de vele tips lees voor het beslechten van angsten voor (basisschool) kinderen, besef ik dat ik er veel natuurlijk heb opgepakt. De belangrijkste tips die ik eruit heb gehaald zijn:

  1. Praat over de angsten met het kind
  2. Gebruik ‘tussenstapjes’ om een bepaalde angst te overwinnen
  3. Geef het goede voorbeeld en laat zien waar je bang voor bent en hoe je ermee omgaat
  4. Het kind moet jou vertrouwen “ik laat je geen dingen doen, die gevaarlijk of niet leuk zijn”
  5. Geef het kind ruimte om zelf te ontdekken, moedig aan, stimuleer en geef goede complimenten “be a proud mom”
  6. Gebruik humor en fantasie “een pretpark is pret”

Als er iets is, wat ik heerlijk doe met mijn kind is kletsen. We praten over alles en angsten is een onderwerp wat veelvuldig terugkomt. Op deze manier heeft hij deze zomer overwonnen, dat hij in waterglijbanen met een grote zwemband durft en alleen naar de WC durft op de camping waar veel spinnen zitten. Het heeft veel moeite gekost, maar ik ben reuze trots op hem!

Wat moet je niet doen?

Opvallend in de rijtjes van dingen die je niet moet doen, vind ik het zoeken naar balans tussen vermijden en dwingen. Angstige dingen vermijden wordt uitdrukkelijk aangegeven als iets wat je niet zou moeten doen. Ieder voorjaar of zomer bezoeken wij wel een pretpark, met een aantal overnachtingen erbij. Dit jaar wilde ik het vermijden en maar een jaar overslaan vanwege de angsten van mijn jongste. De rest van het gezin, was het daar niet mee eens en we gingen toch.  Maar wat doe je dan? Na veel te hebben gepraat en bij alle attracties uren te hebben gekeken, beslist hij toch altijd om het niet te doen. ‘Proberen’ is een woord wat dan niet voorkomt in zijn vocabulaire. Dus heb ik bij twee attracties gezegd, dat we er met z’n allen ingaan en hij meegaat (dwingen?). Angstig, zwetend, huilend, bibberend en scheldend op mij ging hij mee. Één keer pakte het goed uit en de andere keer was het een fiasco. De angst keerde nog heftiger terug.

Ook gesprekken over ongelukken, natuurrampen, oorlog en verlies vind ik een interessante. Hier komt het regelmatig op tafel door gebeurtenissen, films of games. Het vermijden of bagatelliseren van zaken is dan een manier wat je zou willen doen om je kind te beschermen. Maar met het onder ogen laten zien en ‘dwingen’ te kijken naar de realiteit (ja, die vader in onze wijk heeft zijn vrouw en twee dochters doodgeschoten en daarna zichzelf…..) leren ze veel meer. Maar de angsten verminderen er zeker niet door.

En nu?

Voor mij is dan ook nog niet helder wat ik nu exact moet doen om de angsten van mijn grote, stoere held op sokken te verminderen. Voorlopig zie ik, dat hij er behoorlijk last van heeft in zijn leventje. Bang om mee te voetballen met het hoogste team, omdat hij niet goed genoeg zal zijn. Maar ook bang om mij te verliezen, omdat ik ook ooit dood zal gaan. En dan te denken aan school, waar hij vast wel een onvoldoende zal halen of de meester hem vast dom vindt en hij daarom maar geen vragen stelt. Voor zijn vriendjes kan hij het prachtig verbloemen en dat vind ik vaak nog meer aandoenlijk.

‘Tijd’ is mijns inziens een mooi item om toe te passen op angsten. Naast het praten, beleven, helpen, vertrouwen bieden en humor zie ik dat als een factor om angsten te kunnen overwinnen. Levenslessen bieden nieuwe inzichten en kunnen angsten verminderen. Toch vind ik het mijn rol om de angsten serieus te nemen en aan te kaarten waar ik kan. Zijn het angsten, die hij kan overwinnen of zal het erger worden? Als moeder wil ik een goede basis bieden voor een mooi en stabiel leven van mijn kanjer. De leraar weet ervan en ik heb nu ook extern advies ingewonnen. Met angsten zullen we ons hele leven moeten dealen, maar het is mijn taak om die lieverd een manier te laten vinden om daar mee om te gaan. En het is soms mijn angst of ik dat wel kan…..

 

 

 

 

 

About Marielle

Ik werk nu alweer 2.5 jaar bij Relaxed Opvoeden. Een super leuk en jong bedrijf die volledig in de groei zit naar zoveel meer en met fantastische leuke mensen samenwerkt. Ik werk voornamelijk op kantoor, werk de mailboxen bij, mail mensen aan , schrijf blogs, regel interviews en werk online op de website en Facebookpagina.
View all posts by Marielle →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *