Bloggers, Lisa Groot

Het is stil en leeg in huis

Het is stil en leeg in huis.

Vanochtend loop ik met tranen die over mijn wangen rollen. Ik maak schoon en ruim op wat van Sammie was: de kattenbak, zijn etensbakjes, het overgebleven eten, het kattenluik. Het huis is stil en leeg zonder onze kat en ik rouw om hem.

Het is zondagochtend als ik in de woonkamer sta. Mijn oudste dochter heeft me geroepen, omdat ze het kleed van de stoel op de grond zag liggen. Zou hij vannacht weer een soort van ‘spastische’ aanval hebben gehad of is hij uit evenwicht geraakt en gevallen met kleed en al? Het is giswerk. Wat ik nu zie is dat hij rustig op de stoelleuning ligt.  

Afgelopen week heb ik met onze meiden gesproken over de gezondheid en welzijn van onze kat. Hij heeft een aantal keren een heftige reactie gehad, waarbij zijn lijfje ongecontroleerde bewegingen maakte. We vragen ons hardop af wat het beste is voor hem. Tijdens dit gesprek maken we tijd en ruimte voor ieder zijn mening.

We zien hem eten, drinken, zijn behoefte in de tuin doen en hij ligt regelmatig voor lange tijd rustig te slapen. Af en toe maakt hij een verdwaasde indruk en krijg je geen contact. Zijn lijf is oud en zijn bronchitis kost hem veel energie. Wat is wijsheid? Op welke manier zouden we het voor Sammie het liefste willen? Het lijkt ons prettig om hem thuis zijn laatste adem te laten uitblazen. We nemen het besluit om, als mijn man terug is van kamp, het met elkaar te bespreken.

Dit gesprek wordt een aantal dagen later, in stroomversnelling gevoerd. Sammie valt plotseling van een kussen af en we zien hem spartelen. Hij lijkt zijn evenwicht kwijt te zijn, het staan lukt hem niet. We proberen te helpen, maar hij heeft geen kracht en hij wijkt met zijn lijfje naar links. Ik pak hem op en leg hem op de bank. Wij zien nu allemaal dat het tijd is om hem uit zijn lijden te verlossen.

Mijn wens, om hem thuis rustig te laten sterven, wordt door iedereen gedragen. We zien dit als de beste optie. Dan heeft hij geen pijn en (extra) stress meer. Zo besparen we hem een autorit én een stressvol bezoek aan een dierenartspraktijk.

Het is zondag, niet de meest praktische dag om een dierenarts te bereiken. Het blijkt een lastige zoektocht om een dierenarts bij ons thuis te laten komen. Na ongeveer twee uur rondbellen, besluiten we toch naar een dienstdoende dierenartspraktijk te rijden.  We zien de strijd, die hij voert en we willen niet langer wachten. Kort erna word ik teruggebeld door Gevoel voor Dieren. Sylvie kan vlot komen daar zijn we dankbaar voor.

Het is tijd om afscheid te nemen. Ik lig bij hem, aai en knuffel hem, spreek hem toe wat hij voor mij heeft betekent. Hij is een lieve, stoere, nieuwsgierige, speelse en moedige kat, die ons veel liefde heeft gegeven. Een enorme knuffelkont, die ook graag bij de kinderen zat. Hij leerde van hen trucjes, alvorens hij een snoepje kreeg. Hij ging, voor ons, op jacht naar muizen en vogels, waar hij trots mee thuis kwam om zijn aanwinst te laten zien. Ik laat mijn tranen gaan.

Alle tijd, tranen en aandacht die we hiervoor nemen, zou ik ooit hebben afgekeurd. Nu weet ik dat het goed en nodig is om de gevoelens er te laten zijn in plaats van ze weg te drukken of te verstoppen. Het hoort bij het verwerkingsproces wat iemand voor je betekent, in dit geval een dier.

Sammie is een aanwinst geweest binnen ons gezin en nu is de tijd gekomen om hem uit zijn lijden te verlossen. Zijn koppie wil graag bij ons zijn, maar zijn lijf is op. Hij heeft 17 jaar zijn liefde met ons gedeeld, gewoon door zichzelf te zijn. Het is onze plicht om hem uit liefde te helpen en hem uit zijn lijden te verlossen.

Een rustige en daadkrachtige dierenarts zorgt ervoor dat hij uit zijn lijden wordt verlost en in alle rust zijn laatste adem kan uitblazen. Lieve Sammie, we huilen samen om jou en we gaan je ontzettend missen. Met de onvoorwaardelijke liefde die jij ons hebt gegeven, is het nu aan ons om je los te laten, omdat dit beter is voor jou.

Het is stil en leeg in huis, we rouwen om Sammie. De dagelijkse gewoonten, die we met Sammie hadden, vallen weg. Tijdens het opruimen van zijn spullen, gaan de sluizen weer open en ik laat de tranen de vrije loop. Het is het rouwproces voor onze lieve kat en dat zal even tijd kosten. Gelukkig hebben we elkaar om onze herinneringen te delen en te koesteren. Het praten over hem, vult het gemis een beetje op.

Ondanks dat het ‘gewone’ leven doorgaat, nemen we bewust de tijd om stil te staan bij onze gevoelens. Ooit had ik hier moeite mee, stopte ik mijn gevoelens het liefst weg. Nu neem ik de tijd om (alleen & samen) het verdriet te verwerken.

We doen dit ieder op onze eigen wijze. De één deelt uitvoerig wat er qua gevoelens spelen, de ander trekt zich meer terug en deelt het liefst één op één. We geven beiden de ruimte die nodig is. Dit voelt voor ons allemaal goed en daar gaat het om, toch? Dit zijn voor mij, gek genoeg, ook fijne momenten die we samen delen. Fijn, om als mens te kunnen geven aan jezelf én de ander, veilig jezelf te kunnen zijn tijdens een rouwproces.

Liefs Lisa
Kindertolk en coach van Groot Geluk Kindercoaching
www.grootgelukkindercoaching.nl

P.s. Zit jouw kind niet lekker in z’n vel of raakt deze blog jou?  Kan ik iets voor je betekenen? Mail me gerust.
info@grootgelukkindercoaching.nl

P.s.1 Volg je me al op facebook? Daar deel ik regelmatig informatie en inspiratie voor meer geluk binnen het gezin.



 

Tagged , , , , , , , ,

About Marielle

Ik werk nu alweer 2.5 jaar bij Relaxed Opvoeden. Een super leuk en jong bedrijf die volledig in de groei zit naar zoveel meer en met fantastische leuke mensen samenwerkt. Ik werk voornamelijk op kantoor, werk de mailboxen bij, mail mensen aan , schrijf blogs, regel interviews en werk online op de website en Facebookpagina.
View all posts by Marielle →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *