Bloggers, Mirella Lapré – de Graaf

De baarmoeder als eerste omgeving, het vormt je als mens

De baarmoeder als eerste omgeving, het vormt je als mens

 

De afgelopen jaren heb ik een diep respect gekregen voor werkende moeders. Ook voor werkende vaders, die steeds meer betrokken zijn bij de opvoeding, neem ik mijn petje af. Zelf heb ik ook in spagaten gezeten om de balletjes hoog te houden op mijn werk en thuis. En was het eerder regel dan uitzondering, dat ik met schuldgevoel naar mijn werkgever en naar mijn kinderen water bij de wijn moest doen om mijn hoofd boven water te houden. Werken en moeder zijn is superleuk, maar enorm intensief. Tropenjaren, topsport, noem het hebben van kleine kinderen en een baan hoe je wilt. Af en toe zou ik wat minder emancipatie best lekker vinden…..of moet ik me ook schuldig voelen bij die uitspraak omdat vrouwen voor mijn generatie er zo keihard voor hebben geknokt? Ik ben af en toe zo bezorgd wat het met je kinderen, jezelf en je gezin doet. En nu heb ik in een korte documentaire gezien, dat mensen (naast DNA) gevormd worden door de omgeving. En de eerste omgeving van ieder mens is de baarmoeder.

                                              Bron: Pexel

Een week voordat ik weer moest gaan werken na mijn tweede bevalling kwamen we erachter, dat mijn zoontje geboren is met het kiss syndroom (storing aan eerste nekwervels). Niet heel ernstig, maar hij huilde veel en werd er later goed voor behandeld. Omdat ik niet wist wat hij had de eerste weken, was het een wat bezorgde periode. Die roze wolk bleef wat donker roze en toen het lichter roze werd, moest ik alweer gaan werken. De eerste twee jaar werd hij twee keer per nacht wakker, standaard. Het brak mij op en de spanning was thuis hoog. Ik heb me regelmatig zorgen gemaakt of ons leven invloed zou hebben op mijn kindje. Nu ik weet dat een kindje al wordt gevormd in de baarmoeder, maakt dat mijn zorgen zeker niet minder. Een foetus is een voelend wezen, dat wist ik dan wel. Jaren van onderzoeken wijst uit, dat ervaringen van het ongeboren kind in de baarmoeder doorwerken in zijn/haar verdere leven, het beïnvloed beslissingen in de rest van het leven en zelfs de toestand in de wereld. Best heftig.

In Duitsland hebben werkende moeders een jaar (betaald) bevallingsverlof. Daarna kan er optioneel nog tot 2 jaar onbetaald verlof worden opgenomen. In Zweden is er de regeling, dat ouders samen 18 maanden verlof op kunnen nemen. Het wordt gestimuleerd om de verlofdagen zoveel mogelijk te verdelen tussen vader en moeder. Om de beurt, maar er zijn ook ‘dubbel’-dagen mogelijk en het verlof is ook in termijnen op te nemen gedeeltelijk tot het 4e en gedeeltelijk tot het 12e jaar. Wow, wat zou mij dat hebben geholpen als ik op een dergelijke manier de balans had kunnen vinden en opbouwen tussen werk en gezin. Maar er is geen keuze. De schoorsteen moet roken en alleen een rol als huismoeder had me ook niet gelukkig gemaakt. Een vrouw moet even vrouw/moeder kunnen zijn met een baby. Voor zichzelf en voor de baby. Dat is mijn gevoel, tenminste.

                                  Bron: Pexel

In de jaren 50 en 60 werden baby’s geopereerd zonder narcose. Er werd toen gedacht dat baby’s niet zo veel konden voelen. Ze huilen, maar kunnen niet onthouden en weten niet dat ze zijn geopereerd. Als argumentatie had men, dat narcose slecht is voor de baby. Nu kunnen we ons die denkwijze niet meer voorstellen. Wat een foetus/ongeboren baby meekrijgt in de baarmoeder is de omstandigheid waar jij als moeder in zit. Verhoogde stress in de baarmoeder heeft een weerslag op de rest van zijn/haar leven, op reacties en beslissingen en hij/zij zal het leven als stressvol ervaren. Een foetus neemt de emotionele omstandigheden over. Het DNA past zich aan, aan de omstandigheden (epigenetica). In de tweede wereldoorlog kwamen ze er bijvoorbeeld achter, dat alle Joodse baby’s huilden. Logisch met die intens verdrietige omstandigheden. Ik vind dat zo interessant en het raakt me enorm.

Alle papa’s en mama’s doen wat ze kunnen om zo goed mogelijk voor hun kindje te zorgen. Ook goed voor jezelf zorgen tijdens de zwangerschap is algemeen bekend. De één doet het anders (beter?) dan de ander, maar dat heeft ook met omstandigheden te maken. Daarom blijf ik niet in schuldgevoel hangen. Ik zorg zo goed mogelijk voor mijn kinderen, mijn gezin en mezelf. Het laatste jaar heb ik besloten om net iets beter voor mezelf te gaan zorgen. Als (werkende) moeder is het een soort natuurlijk instinct om eerst voor alle anderen in je omgeving te zorgen en dan pas voor jezelf. Als ik beter voor mezelf zorg, kan ik beter voor een ander zorgen. Als ik lekker in mijn vel zit, heeft dat een positieve weerslag op het gezin. Als ik doe wat ik leuk vind en blij ben, werkt dat aanstekelijk op mijn kinderen. Voor mij is dat nu iets makkelijker praten, omdat de kinderen groter worden. Maar power-moeders, wees lief voor jezelf en zorg daarmee voor goede omstandigheden voor je kinderen. Maar voel je niet schuldig als het soms niet lukt. De druk in onze maatschappij is hoog, de omstandigheden om het beste uit jezelf te kunnen halen zijn ook niet optimaal. En je best doen is echt goed genoeg. Maar besef, dat moeders een heel belangrijke rol in (de eerste periode van) het leven van die kleine en grote lieverds hebben en tja dat begint dus echt al in de baarmoeder!

Tip: Documentaire ‘In Utero – It’s where we all begin’

Tagged , , , , , , , , , ,

About Marielle

Ik werk nu alweer 2.5 jaar bij Relaxed Opvoeden. Een super leuk en jong bedrijf die volledig in de groei zit naar zoveel meer en met fantastische leuke mensen samenwerkt. Ik werk voornamelijk op kantoor, werk de mailboxen bij, mail mensen aan , schrijf blogs, regel interviews en werk online op de website en Facebookpagina.
View all posts by Marielle →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *