Bloggers, Meggie Ammerlaan

Falen als moeder

Falen als moeder…
Zo’n moment waarop je voelt: nu heb ik gefaald…

Het overkomt iedere moeder, maar dat eerste echte moment waarop je voelt dat je het niet goed hebt gedaan is echt verschrikkelijk.

Wat te doen?
Ach in mijn korte carrière als moeder heb ik heus wel momenten gehad dat ik me afvroeg of ik de juiste keuzes maakte. Moet ik mijn mannetje nu laten huilen of niet, was mijn geduld ook weleens op of wist ik even niet meer wat te doen. Maar dat waren allemaal situaties waarbij de gevolgen niet direct extreem zouden zijn als ik het verkeerde zou doen.
Maar dat eerste moment waarop ik voor mijn gevoel echt faalde vond ik helemaal klote.

Even wennen…
Ik moet zeggen dat ik de laatste weken erg moet wennen aan de snelheid waarmee mijn mannetje ontwikkeld. Dingen die op tafel staan liggen opeens op de grond, een lepel die je vast hebt heeft ineens geen inhoud meer en zo worden onderkanten van slippers afgelikt als je even niet oplet. De wereld is zoveel groter geworden omdat hij ineens zoveel kan, het is
onvoorstelbaar. Dit is natuurlijk geweldig maar ik kan het iets minder snel bijbenen voor mijn gevoel.

Trots!
Het kleine mannetje ging zitten en wat waren wij trots! Tuurlijk ook direct de realisatie dat dit in kon houden dat hij snel mobieler zou zijn. Maar voorlopig zat hij vooral nog op 1 plek.

Beweeglijker
Tot dat moment dat je opeens ziet dat hij veel meer gaat bewegen, aan de rand van de box gaat hangen en gekke toeren begint uit te halen. We zeiden nog tegen elkaar: ‘zijn bed en de box moeten echt naar beneden’.

Gamma
Het bedje was zo gedaan. Alvast 1 zorg minder. De box was een stukje gecompliceerder en eigenlijk wilden we hem niet helemaal naar beneden. Er moesten nog wat dingen bij de Gamma worden gehaald dus je begrijpt… dat werd een: ‘dat doen we morgen even samen’.

Te laat
Die bewuste volgende ochtend is mijn man naar zijn werk, mijn kleine mannetje zou die dag naar de opvang gaan. Ik loop naar zijn kamer om zijn tas te pakken terwijl mijn zoontje in de box zit. Je voelt hem vast al aankomen… ik sta in zijn kamer en hoor me toch een klap uit de woonkamer komen! Direct erna onwijs gebrul.

Velen die mij kennen zullen onderkennen dat een hardlopende Meggie nooit voorkomt, maar ik zette een sprintje naar de woonkamer. Daar lag hij… op de grond op zijn rug, te brullen als een malle.

Ik ben naar hem toegerend, heb hem direct opgetild uit een impuls. Bij kinder EHBO heb ik keurig geleerd dat dit niet mag, maar dat onthoud ik dan dus niet op zo’n moment. Ik heb hem tegen me aan gehouden om hem te troosten. Hij kalmeerde en ik kon hem even bekijken.

Geluk
Er was niets te zien of te voelen, geen bult of schrammetje. Meneer keek goed uit zijn ogen, zo te zien hadden we geluk. Wat had dit ook anders af kunnen lopen! Voor de zekerheid bel ik de huisarts en krijg te horen waar ik extra op moet letten.

Zo kwaad
Ik bel mijn man om het te vertellen, ook omdat ik ergens zo kwaad ben. Kwaad op ons dat we niet op het moment dat we dachten iets te moeten doen, het direct deden. In eerste instantie vertel ik rustig wat er is gebeurd, maar als hij er vervolgens rustig op reageert valt dat bij mij niet goed. De schrik komt als boosheid uit mijn poriën. Door het er later samen
over te hebben begrijpen we elkaar weer.

Geen opvang
Aangezien de dokter een wekadvies heeft gegeven (na korte periodes je baby wakker maken om te zien of alles goed gaat) en ik het hoofd van de kleine man moet blijven controleren breng ik hem niet naar de opvang. Ergens ben ik er ook wel blij om. Ergens voelt
het als een vernedering om daar te moeten vertellen dat mijn kind uit de box is gevallen… Want, wie doet dat nou?
Ik meld hem af, vertel wel eerlijk wat er is gebeurt (aan de telefoon vertellen vond ik al niet tof) en blijf samen met hem thuis.

Aha…
Ergens wil ik toch vertellen wat er is gebeurd, de schrik delen. Ik vertel aan wat moeders wat er is gebeurd. Ik krijg reacties als: ‘welkom bij de club’ , ‘ohhh dat is mij ook overkomen’, enzovoort.
En wat doet dat me goed! Weten dat je dus niet de enige bent die het verkloot. Dat je niet direct de slechtste moeder bent, want die andere goede moeder gebeurde dit ook. En dat was nou precies wat ik nodig had!
Uiteindelijk heeft mijn mannetje niets overgehouden aan deze circusact. En ik heb mijn lesje wel gehad. Het zal vast niet de laatste keer zijn, maar de eerste keer hebben we nu maar alvast gehad.

Tagged , , , , , , ,

About Marielle

Ik werk nu alweer 2.5 jaar bij Relaxed Opvoeden. Een super leuk en jong bedrijf die volledig in de groei zit naar zoveel meer en met fantastische leuke mensen samenwerkt. Ik werk voornamelijk op kantoor, werk de mailboxen bij, mail mensen aan , schrijf blogs, regel interviews en werk online op de website en Facebookpagina.
View all posts by Marielle →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *