Relaxed opvoeden

Ken je dat? Lig je ’s avonds nét te slapen, of je valt bijna in slaap, staat je kind naast je bed. ‘Ik kan niet slapen’. Zucht… En dat terwijl je die nachtrust juist zo hard nodig hebt, want je moet morgen vroeg op en je hebt een drukke dag voor de boeg. Wat doe je? Breng je hem terug, wetende dat je misschien een tijdje bezig bent? Of neem je hem bij je, zodat je weer snel kunt gaan slapen? En wat is nu eigenlijk het beste?

Een antwoord op de vraag: ‘wat is nu het beste’, zal ik niet direct geven. Ik vind het namelijk ‘het beste’ dat jij doet wat voor jou goed voelt, ongeacht wat anderen daarvan vinden. Maar wat ik wel kan doen, is je de voor- en nadelen van beide opties geven.

Bij jou in bed

Ik heb lang gedacht dat je beter helemaal nooit je kind bij je in bed kunt nemen, omdat je er dan heel moeilijk weer vanaf komt. Ik ken die verhalen van ouders, die na een lange periode van kind bij hun in bed, weer terug wilden naar de oude situatie en dat met geen mogelijkheid voor elkaar kregen. Ouders die nooit meer samen in bed lagen, maar altijd met een kind tussen hen in. Nu weet ik dat wanneer je er heel duidelijk in bent dat het een uitzondering is, het best voor een keertje kan. Wees op dat moment heel duidelijk en wees de volgende keer, wanneer hij het weer probeert en jij het niet wilt, heel duidelijk dat het nu niet weer gebeurt.

Wanneer wel

Zelf nemen we onze oudste (bij de jongste is het nog nooit nodig geweest) alleen in bed als hij ziek is en zich zo naar voelt dat hij alleen bij ons wil zijn of wanneer hij bijvoorbeeld bang is en het niet lukt om hem te troosten. Want dat proberen we altijd eerst; het liefst in eigen bed blijven, ook voor onze eigen nachtrust. Ik slaap zelf erg onrustig als hij bij ons in bed ligt, dus doe het liever niet. Meestal brengen we hem later ook weer terug naar zijn eigen bed. Het is bijna nog nooit voorgekomen, maar ik denk er wel wat makkelijker over dan voorheen.

In eigen bed

Ik vind het ook niet alleen voor mijn eigen nachtrust erg belangrijk dat mijn kinderen in hun eigen bed slapen. Ook voor de relatie; wanneer er altijd een kind tussen jullie in ligt, de hele nacht, zal dat de relatie met je partner niet bevorderen. En wat vindt je partner er eigenlijk van? Is hij het er ook mee eens? En heeft jullie relatie er niet onder te lijden? Het is niet de bedoeling dat jullie kind letterlijk tussen jullie in komt te ‘staan’. Daarnaast komt het regelmatig voor dat het een enorme strijd is om een kind na zo’n lange periode weer terug in eigen bed te krijgen, wanneer ouders dat toch wel graag weer willen…

Veilige plek

Daarom vind ik het belangrijk dat het eigen bed en de eigen kamer in eerste instantie de veilige plek is voor een kind. Probeer er dus altijd achter te komen waarom hij op dat moment bij jou wil zijn. Is hij bang voor het donker? Heeft hij een nare droom gehad? Voelt hij zich niet lekker? Probeer daar eerst over te praten en de angst of het vervelende gevoel weg te nemen. Lampje aan, knuffel in bed, erover praten, monsters wegjagen; etc. Zorg ervoor dat hij zich op zijn kamer veilig en geborgen voelt.

Het kan natuurlijk zo zijn dat de angst te groot is op dat moment of hij zich echt zo naar voelt, dat hij alleen maar graag bij jou wil zijn. Op zich is dat niet erg, maar hou bovenstaande argumenten in je hoofd. Wees heel duidelijk dat het eenmalig is, als je je kind in bed neemt. Vooral wanneer je het vaker doet, zou je er hiermee voor kunnen zorgen dat zijn eigen kamer daarmee steeds onveiliger voelt. Want bij jou is het natuurlijk het allermeest veilig en vertrouwd en dat kan de stap heel groot maken terug te gaan naar het eigen bedje.

Wat voelt goed?

Er zijn uitzonderingen. Laatst vertelde een moeder nog dat hun peuter regelmatig bij hun komt en bij hun in bed ligt. ’s Avonds viel hij wel in eigen bed in slaap, maar ’s nachts kwam hij vaak bij de ouders. Ze waren echter niet bang dat dit nooit zou ophouden; de oudste had dit ook gedaan, maar op een gegeven moment hield die er gewoon mee op. Nu ligt die nooit meer bij hen in bed.

Doe hierin wat voor jou goed voelt, ook op de lange termijn. Het kan op dat moment goed voelen, omdat je de angst van je kind even weg kunt nemen én je zelf snel weer kunt gaan slapen misschien. Maar wanneer je weet dat je hier de volgende dag opnieuw tegenaan zult lopen en het moeilijk vindt grenzen daarin aan te geven, voelt het waarschijnlijk niet goed op de lange termijn. Is het een korte ‘behoeftebevrediging’ of heb je er daadwerkelijk vrede mee?

Schuldig voelen

Het kan zo zijn dat je je kind iedere nacht meerdere keren naar zijn eigen bed moet brengen en dat je zo je nachtrust kost, dat je er uiteindelijk voor kiest je kind bij je te nemen, ondanks dat dit niet helemaal goed voelt. Wees dan ook niet te hard voor jezelf; op dit moment heb je even geen andere keuze. En onthoud daarnaast altijd: je kunt iedere dag opnieuw beginnen. Morgen weer een nieuwe kans.

Laat jij je kind wel eens in jouw bed slapen? Waarom wel of juist niet?