Vorige week zijn bij mijn zoontje zijn amandelen geknipt en hiervoor moest hij dus een operatie ondergaan. In het eerste deel van mijn verhaal kon je lezen waarom tot deze ingreep werd overgegaan en hoe ik hem hierop heb voorbereid. Daarnaast kon je zelf de brochure downloaden die ik in 2008 als stageopdracht heb gemaakt voor ouders, om hun kind voor te kunnen bereiden op een ziekenhuisopname. Vandaag vertel ik over hoe de dag in het ziekenhuis is verlopen en hoe het herstel ging, zowel lichamelijk als mentaal. Ik plaats vandaag zowel deel 2 als deel 3, want het bleek toch weer te lang ;-).
Naar het ziekenhuis
Wij moesten ons ’s ochtends om 7 uur al melden in het ziekenhuis. Erg vroeg, maar eigenlijk was ik daar wel blij om, want hij moest nuchter zijn. Wanneer we later zouden moeten komen, zou hij waarschijnlijk wel trek krijgen. Nu konden we opstaan, aankleden en vertrekken. Vanaf 8 uur gaan ze pas opereren, maar voor die tijd moeten er nog wat andere dingen gebeuren.
Voorbereiding in het ziekenhuis
Zo moest hij een pyjama aan van het ziekenhuis, kreeg hij twee zetpillen en werden de kinderen die zouden worden geholpen aan de amandelen, met zijn vieren tegelijk door een verpleegkundige voorbereid. Zij maakte daarbij gebruik van dezelfde foto’s die ook op de website staan en ik dus al aan mijn zoontje had laten zien. Dat wist ik van tevoren en herhaling is altijd goed! Daarnaast werden nu ook materialen getoond als het pak dat ik aan moest op de operatiekamer en het kapje, waarmee hij onder narcose zou worden gebracht.
Normaal gesproken wordt deze voorbereiding door een pedagogisch medewerker gedaan, maar vanwege de vakantieperiode werd dit nu door een verpleegkundige gedaan. Erg jammer, want het was te merken dat ze het nooit meer deed en ze richtte zich daarnaast bijna alleen op de ouders in plaats van op de kinderen. Terwijl het daar nu juist om gaat! De voorbereiding gebeurde niet op kindniveau. Ik was dan ook erg blij dat ik mijn zoontje thuis al goed had voorbereid, want dit was niet voldoende geweest.
Aan de beurt – SLIK
Van de vier kinderen zou hij als laatste aan de beurt zijn kregen we in het ziekenhuis te horen, dus hij had nog even tijd om te spelen. Hij leek even te vergeten wat er zou gebeuren. Op het moment dat hij aan de beurt was en op zijn bedje richting OK werd gereden, keerde hij zich in zichzelf. Hij reageerde niet meer veel op ons, de spanning kwam nu echt bij hem. En ook bij mij; ik ging met een knoop in mijn maag met hem mee. Als pedagogisch medewerker had ik deze route al heel vaak gelegd, maar met je eigen kind….. SLIK.
Op de voorbereidingszaal mocht hij nog een cadeautje uitzoeken, dat was nog leuk. Ook stond de tv met kinderfilmpje daar aan, dus opnieuw kon hij heel even zijn gedachten verzetten. Op het moment dat de dokters hem kwamen halen, was het niet meer leuk natuurlijk. Hij keerde weer een beetje in zichzelf en was maar wat blij dat ik meeging. De artsen en verpleegkundigen waren overigens erg aardig gelukkig, ze zorgden goed voor hem.
Op de operatiekamer
Op de OK aangekomen moest hij op een stoel zitten en ik mocht voor hem op een kruk zitten. Daar kreeg hij het welbekende kapje op zijn gezicht, waar ik hem goed over had verteld. Maar als het dan echt gebeurt… Drama. Huilen, héél hard. Vechten tegen het kapje, ze moesten hem vasthouden om het kapje op zijn gezicht te houden. Echt verschrikkelijk om te zien. Ik heb hem niet mee vastgehouden, ik heb hem over zijn arm en zijn been gestreeld en tegen hem gepraat, om hem nog een kleine beetje te kalmeren. Tevergeefs, maar nu wist hij in ieder geval dat ik bij hem was. Het duurde even voordat hij ‘in slaap’ was, het duurde mij veel te lang.
Terug van de operatie
Toen dat wel zover was, mocht ik in een wachtruimte vlakbij de OK en de uitslaapkamer wachten tot hij klaar was. Ik denk dat dit hooguit 10 minuten heeft geduurd, ik denk zelfs korter. De ingreep zelf duurt ook maar zo’n twee minuten. Ik wist dat ik, op het moment dat hij op de uitslaapkamer zou worden gebracht, nog even moest wachten voordat ik naar hem toe mocht. Ik zou hem dan wel al horen, maar dan moesten ze eerst nog wat medische handelingen verrichten en moest ik wachten tot ze me zouden halen. Dus ik hoorde hem al vrij snel heel erg huilen, schreeuwen eigenlijk en om mij roepen. Opnieuw vreselijk, want je wilt dan natuurlijk zo snel mogelijk naar hem toe. Gelukkig duurde dit niet lang.
(Het kindje op de foto is niet mijn zoontje)
Nu weet ik dat wanneer een kind huilend onder narcose gaat, het waarschijnlijk ook huilend wakker wordt. En wanneer je juist aan iets leuks denkt, je ook uit diezelfde ‘droom’ vaak wakker wordt. Dit probeerden we wat oudere kinderen ook altijd te laten doen. Mijn zoontje werd dus waarschijnlijk met diezelfde paniek wakker als waarmee onder zeil ging. Hij was ook niet goed te kalmeren, maar wilde wel heel graag bij mij zijn, dus in die zin kon ik hem wel troosten. Na een paar minuten viel hij zelfs even bij mij op schoot in slaap, zo slaperig was hij nog en moe van het huilen.
Vandaag volgt ook deel 3 van mijn verhaal. Hier lees je het vervolg van het ziekenhuisverhaal en hoe het was toen we weer thuis waren.
One Reply to “Mijn kind naar het ziekenhuis – de operatie”