Een tip uit de praktijk. De praktijk als moeder van een peuter welteverstaan. Ooit ontdekt toen hij twee jaar was en weer een slechte eetfase had. Bij slecht eten kun je hier het beste zo weinig mogelijk aandacht aan besteden en er vooral geen druk opleggen, om er in ieder geval geen blijvend probleem van te maken.
Net als de tandenpoetstip is dit dus een trucje die ik zo uit mijn mouw schudde. Namelijk: zeggen dat hij iets NIET mag of kan, terwijl ik eigenlijk juist wél wil dat hij het doet. Oké, dat klinkt misschien gek in eerste instantie. Maar wat is nu leuker, vooral voor een peuter, dan iets doen dat niet mag?! Niet alleen bij peuters trouwens; zelfs bij pubers is het immers zo dat het vooral spannend is als iets niet mag. Maar dat terzijde.
In eerste instantie gebruikten wij het dus bij het eten. Als hij iets niet wilde eten, zeiden (en zeggen nog steeds wel eens) wij: ‘Niet opeten hoor. Nee, niet doen!’ Er verscheen dan een ondeugende glimlach op zijn gezicht, waarna die hap er als de wiedeweerga in werd geschoven. Door hemzelf welteverstaan! Nu gebruiken we het ook wel als hij iets niet wil doen, door te zeggen: “Nee, dat kan jij niet hè?’ Dan wil hij zichzelf wel bewijzen door te laten zien dat hij het écht wel kan.
Eén belangrijke voorwaarde: laat wel merken dat het een grapje is. Zeg het een beetje gekscherend en reageer overdreven als hij uiteindelijk doet wat ‘niet mag’. ‘Oooohh! Je hebt toch niet die hap in je mond gedaan?! Oh nee!’ Grote kans dat je kind hier hard om moet lachen! Het is belangrijk dat hij ziet dat het anders is dan wanneer je het meent dat hij iets niet mag.
Omgekeerde psychologie is een fijne opvoedmethode! Ik gebruik hem ook graag!
Huisvlijt