Een aantal jaren geleden had ik net mijn zoon naar bed gebracht, gezellig voorgelezen, grapjes gemaakt en geknuffeld.
Net nadat ik zijn kamer uitging en hem welterusten wenste, vroeg hij me: mama wanneer gaan we mijn feestje vieren? Hij was nog lang niet jarig en ik zei hem dat het nog lang geen tijd was om zijn feestje te vieren.
Toen zie hij, nee niet voor mijn verjaardag, maar voor wanneer ik doodga. Ik schrok daarvan. Voor als je doodgaat? Je gaat nog lang niet dood. Hoe kom je daarbij? Hij vertelde me dat hij niet meer wilde, had er genoeg van, geen zin meer. Maar waarom dan? Niemand begrijpt me, ik kan met niemand praten, ze snappen me toch niet. Ze vinden dat ik gek doe en raar ben. Maar daar hoef je toch niet voor dood te gaan? Mama ik word er zo moe van. Hou er maar over op, ik wil nu slapen.
Ik zei hem dat ik nooit een feestje zal vieren als hij dood gaat. Omdat ik dat heel erg zou vinden en ik niet alleen. Ik noemde toen iedereen op die in me op kwam. En als hij jarig is, gaan we een heel groot feestje vieren. Hij moest lachen en we wensten elkaar welterusten.
Nou dat had ik onverwachts bij het naar bed gaan; verteld mijn zoon dat hij het leven beu is. Wat doe je dan? Uitgebreid heb ik het er later met zijn vader over gesproken. We hebben gesprekken gehad op school en met de huisarts. Wat zou er toch zijn? Alles verliep goed, er waren geen problemen ofzo.
Na veel speurwerk op internet, praten, praten en nog eens praten en nadenken bedachten we is hij soms hoogbegaafd? Toen hebben we ons daar verder in verdiept en vielen vele puzzelstukjes op zijn plaats. We hebben een intelligentietest en een sociaal emotioneel onderzoek laten doen. En wat bleek, hoogbegaafd een hoog sensitief. Voelt zich daardoor vaak niet begrepen, krijgt daardoor heel vaak onbegrip van anderen. Is daardoor heel gevoelig voor sfeer, prikkels. Heeft een heel andere denkwijze en maken van grapjes of begrijpen van grapjes.
Goed en toen moesten we daar weer mee zien te dealen. Gelukkig ontmoetten we andere ouders die met dezelfde soort problemen zaten. Wow hij was niet de enige die dit soort gedachtes heeft op zo’n jonge leeftijd. Het lag niet aan ons. Dat kwam ook in de onderzoeken naar voren. Papa en mama zijn lief voor mij en ik vind het fijn bij papa en mama.
En met mijn zoon? Die leert nog steeds omgaan met zijn hoogbegaafdheid en hoog sensitiviteit. Elke dag, iedere dag een beetje meer. En zijn er nog steeds dagen bij dat hij het moeilijk heeft.
Ik denk niet dat dit ooit echt anders zal worden. Alhoewel er in de maatschappij wel steeds meer begrip, hulp en begeleiding is voor deze kinderen en voor hun ouders.
Een aantal jaren later bleek hij ernstig visueel beperkt te zijn. Maar daarover een andere keer.
Wat is je eigen kracht, positiviteit, en het altijd en overal jezelf kunnen zijn toch belangrijk. Voor iedereen met en zonder problemen. Want alleen dan kun je er voor een ander echt zijn.
Ursula Hamelink